นั่งงมโข่งอยู่ตั้งน้าน กว่าจะหาทางเข้าบล็อกตัวเองได้ เห้อ กรรมของน้องโหนก ณ โอไฮโอ จริง ๆ

จะว่าไป ก็ยังไม่ค่อยมีอะไรให้เขียนเท่าไรเลย บวกกับอาการจิตตก ว่าแต่เคยเป็นกันมั้ยคะ ที่อยู่ ๆ ก็รู้สึกเหงา ๆ อยากร้องไห้... อยู่ ๆ มันก็เป็นน่ะ เข้าใจว่าจะเป็นภาวะก่อนวันแดงเดือดนะ แต่ก็ยังรู้สึกโหวงเหวง เหงา ๆ อยู่

ไม่ค่อยอยากคุยกับใครเท่าไร แต่ก็เหมือนกับธรรมชาติสร้างมาให้ดิฉันติดเน็ตฯ กลับบ้านมาถึง เปิดคอมก่อนเลย แล้วก็เดินไปแฮ่ด ทำโน่นทำนี่ แล้วก็กลับมานั่งจ้องหน้าคอม จิตตก เห้อ ชีวิตนี้มีอะไรให้ทำอีกตั้งเยอะ ทำไมไม่ไปทามคะคู้ณ มานั่งบ่นไรอยู่นั่นอ่ะ อืม จริงแฮะ

บล็อกนี้ถือเป็นบล็อกแรกจริง ๆ หลังจากลองผิดลองถูก เข้าใจว่า ไอ้ที่พรรณนาไว้ใน description เป็นการโพสต์เขียนบล็อก โอ๊ย ง่าว ค่ะ ง่าว นี่ถ้าไม่ได้อ้อมช่วย อิชั้นก็ยังคงนุ่งโสร่งงมโข่งอยู่นะคะเนี่ย ยังไงต้องขอบคุณอ้อม คุณเพื่อนร่วมชะตา ในโอไฮโอ ไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะจ๊ะ

ก่อนจบบล็อกแรก ขอบ่นคนขายปลาในเมกาหน่อยละกัน (คนขายปลา-เซลฟิช รากศัพท์มาจาก selffish hehe ขโมยพี่ปุ้ยมา อิอิ) คือ วันก่อนออกไปซื้อไก่ทอดที่คอนวีเนียนสโตร์แถวบ้าน แล้วสโตร์เนียะ ก็จะมีพื้นที่ให้จอดรถได้ไม่เกินสิบคัน แล้วทีนี้ ตอนเราเลี้ยวรถเข้าไปก็ไม่มีที่จอดรถแล้ว แต่พอดีเห็นคนออกจากสโตร์มา เราก็เลยจอดรอเพื่อที่จะเสียบหลังจากเค้าออก จากนั้น ก็มีรถอีกคันกำลังขับเข้ามาจากทางเข้าอีกด้านนึง เค้าก็คงเห็นว่าไม่มีที่จอด แต่ก็จอดชลออีกด้าน แล้วทำท่าจะพุ่งรถเข้าไปตรงคันที่เพิ่งจะขับออกไป เราก็เห้ย ไม่นะ กรู (I) มาก่อน เมริง (you) จะมาทำแบบนี้ไม่ได้ ก็เลยขยับรถให้เค้ารู้ว่า กรู (I) มาก่อน

จากนั้น ก็มีอีกคนเดินออกมาจากสโตร์ เราก็โอเช เพราะรถคันนั้นจอดติดกับคันที่เรากำลังจะออก พอทั้งสองคันออกไป เราก็พุ่งเข้าเป้าหมายเรา แล้วคุณขายปลาคนนั้น ก็เสียบเข้าไปในที่จอดซึ่งติดกับเรา แต่พอเราลงจากรถเท่านั้น สายตาเราไปเห็นว่าเค้ามีป้ายอนุญาติจอดสำหรับคนพิการ แต่ตรงที่เค้าจอดน่ะ เป็นที่จอดของคนปกติ แล้วที่เราโมโหคือ ที่จอดด้านข้างเค้า (ด้านซ้าย) เป็นที่จอดสำหรับคนพิการ ซึ่งก็ว่างอยู่ที่นึง แล้วทำไม you (เมริง) ไม่เข้าไปจอดคะ รู้ก็รู้ว่า คนที่เข้ามาทีหลังจะไม่มีที่จอด เพราะเค้าจอดในที่ของคนพิการไม่ได้ เห็นแล้วก็เห้อ เซ็งคนประเภทนี้จริง ๆ

พอแระค่ะ บ่นมาก จะเป็นการเปิดทางให้ผู้อ่านหนีไปซะหมดนิ อิอิ แล้วไว้บล็อกหน้าค่อยว่ากันเรื่องเสนาะจิตละกันค่า